Vader en zoon, trouwe lopers

Stel jullie jezelf nog eens voor? 

Ethan: Ik ben Ethan en ik ben 21 jaar. Ik studeer handelsingenieur aan de KU Leuven.  Ja, ik ben wel vrij sportief. Ik speel veel voetbal en dan lopen doe ik in mijn vrije tijd.  Iets te weinig, maar toch regelmatig.   

Dieter: Ik ben Dieter, iets ouder en de papa van Ethan. Zelf loop ik al, denk ik, bijna heel mijn leven of toch een groot stuk van mijn leven. En zo zijn wij, denk ik nu, al vele, vele jaren geleden begonnen om Welzijnszorg te steunen tijdens de Corrida. Dat is ook een beetje spontaan gekomen, omdat ik jullie organisatie al wel kende, omdat wij ook al steun gaven aan Welzijnszorg.  En ik denk dat op een bepaald moment in een van jullie boekjes er een oproep stond van Zet je benen in en dat er verschillende loopwedstrijden waren waar je aan kon deelnemen.  En omdat de Corrida er ook op stond, en wij sowieso elk jaar meeliepen, dachten wij, dan kunnen we even goed meedoen voor een goed doel. Zo zijn we eigenlijk van start gegaan en doen we dat nu al verschillende jaren.  

We zijn al vele, vele jaren geleden begonnen om Welzijnszorg te steunen tijdens de Corrida. 

Je zei net dat je sportief was, hebben jullie dan toch een beetje getraind voor de Corrida, of was dat eigenlijk de basisconditie?  

Ethan: Ik reken meer op mijn basisconditie en gewoon op de sfeer van de dag. Dat doet echt superveel. Zoals je dan... Ik vind niks leukers dan mensen inhalen. Je haalt iemand in en dan naar de volgende, en op een gegeven moment ben je bij de finish. Maar dit jaar was het de eerste keer dat we 12 kilometer gelopen hebben en dan merk je wel... Dat ging wel. Ook omdat we daarvoor al een paar keer die trailruns gedaan hadden.  Maar dan merk je wel, die afstand moet je wel voortreinen. Maar zo'n 8 kilometer kun je eigenlijk echt puur... Allee, voor mij toch, puur op enthousiasme en gewoon overblijvende conditie. 

8 kilometer kan ik eigenlijk op enthousiasme en basisconditie lopen, maar 12 km, daar moet ik toch voor trainen. 

Dieter: Nee, ik denk dat dat... Voor mij... Ik loop sowieso regelmatig. Dus ik probeer regelmatig aan een wedstrijd mee te doen, ook om een doel te hebben om voor te trainen. Dus op dat gebied train ik wel voor de Corrida, maar wat dat Ethan ook zegt, 12 kilometer is dat wel de moeite. 4 kilometer, in onze ogen, is peanuts. Dat kun je zo al meedoen. 8 is tussenin. En de reden dat we nu... We hebben jarenlang de 8 kilometer gelopen. En nu zijn we overgeschakeld naar de 12 kilometer en dat is gewoon aangenaam.  Dat is echt een mooi parcours. Veel sfeer, veel ambiance. Goeie ontvangst door jullie voor de wedstrijd. Dus heel plezant.  

We hebben jarenlang de 8 kilometer gelopen. En nu zijn we overgeschakeld naar de 12 kilometer en dat is gewoon aangenaam.  Dat is echt een mooi parcours. Veel sfeer, veel ambiance. Goeie ontvangst door jullie voor de wedstrijd. 

Oké, fijn om te horen. En waarom zijn jullie dan eigenlijk blijven lopen? Waarom doen jullie nog altijd mee? Wat is die drive?  

Dieter: Wel, misschien... De drive aan mijn kant is...  Zoals ik zei, wij steunden Welzijnszorg al voordat we voor de Corrida gelopen hebben en ik vind dat persoonlijk belangrijk om een goed doel te steunen en om mensen te helpen die het minder goed hebben dan wij.  

Ik geloof niet dat iedereen gelijke kansen heeft om een bepaald doel te bereiken. Ik ben ervan overtuigd dat sommige mensen meer hulp nodig hebben, een duwtje in de rug. En met die hulp kunnen die er ook wel komen. 

Ik ben geen blinde gelover in de meritocratie. In de zin van, ik geloof niet dat iedereen gelijke kansen heeft om een bepaald doel te bereiken. Ik ben ervan overtuigd dat sommige mensen meer hulp nodig hebben, een duwtje in de rug. En met die hulp kunnen die er ook wel komen. Maar ik geloof niet dat iedereen bij de start gelijke kansen krijgt. Wij proberen dan de mensen te helpen die van aan de start minder kansen kregen of die met een kleine rugzak rondlopen, dat wij niet hebben.  

Hoe loopt de zoektocht naar sponsors? 

Dieter: Dat is voor mij eigenlijk de grootste motivatie en ook de grootste motivatie om sponsors aan te spreken en om dat ook goed op te volgen. Wij spreken onze sponsors aan en we maken dan de actiepagina. De mensen zijn altijd wel bereid om te steunen, maar je moet soms wel een beetje aandringen en ik heb ook gemerkt dat je niet te bescheiden moet zijn om eens aan te dringen, maar je moet het ook goed opvolgen. Dus om je een idee te geven, als wij onze sponsoractie beginnen, dan schrijf ik altijd de namen op van wie we aanschrijven. Ik houd ook bij wie ons gesteund heeft. Op het moment dat mensen ons steunen, stuur ik onmiddellijk een bericht om hen te bedanken. 

Op het moment dat mensen ons steunen, stuur ik onmiddellijk een bericht om hen te bedanken. 

Dus dan volg ik ook op wie nog niet gesteund heeft, maar wie in de vorige jaren wel gesteund heeft. Die stuur ik dan een extra bericht of nog eens een herinnering. En nogmaals, dan stuur ik weer een bericht om te bedanken.   

En wat wij ook doen, als de Corrida gedaan is, stuur ik iedereen nog eens een mail om te bedanken samen met een foto van ons met twee, met ons bedrag op, om te tonen dat we dankbaar zijn. We hebben zoveel geld voor Welzijnszorg opgehaald. Bedankt en tot volgend jaar, bij wijze van spreken. Dus er kruipt wel wat administratief werk in, maar dat is ook niet het einde van de wereld. Maar in het begin deed ik dat minder. En ik merk wel, als ik de mensen achter hun ‘vodden zit’, dat heeft ook wel een extra return. 

Na de Corrida stuur ik iedereen nog eens een mail om hen te bedanken samen met een foto van ons met twee, met ons bedrag op, om te tonen dat we dankbaar zijn. 

En dat doe je dan met een berichtje of eerder digitaal?   

Dieter: Meestal doe ik dat via mail of via WhatsApp of via sms of zo.  

Oké, maar wow, dat is echt een heel gestructureerde aanpak. Dat is echt wel precies zoals een organisatie dat zelf ook zou doen.  

Dieter: Ja, omdat ik in het begin dat niet deed.  In het begin stuurden we één bericht en we zullen wel zien wat er binnenkomt. En op het einde keken we eens hoeveel het was.  Maar nu volg ik dat gewoon veel beter op. Omdat ik zeg het, ik weet nu ondertussen wie altijd stort. En ik weet dat iedereen met dit en dat bezig heeft, ik heb dat zelf ook. Als ze mij vragen, doe ik dit.  En dan is er een reminder. Ik was dat vergeten. Dus dat helpt altijd. Dat helpt altijd.  

Als je iemand vraagt, en eraan herinnert, willen ze wel storten. 

Dat is echt een heel goeie aanpak, denk ik, die we ook graag willen delen met de andere lopers.  

Dieter: Met veel plezier.  

Dieter: Hij (Ethan) is beter in sociale media, filmpjes en foto's. Dat is nu niet mijn sterke kant. Dus onze actiepagina is, denk ik, vrij rudimentair. Daar staat dan een foto op van het jaar voordien. Van hetgeen dat we opgehaald hebben. Ik schrijf dat er ook altijd wel bij in mijn mails. Dus in de aanvangsmail.  Van kijk, vorig jaar hebben we zoveel gehaald en we proberen elk jaar te verhogen.  Dus we proberen elk jaar ons record te verbeteren. Om de mensen extra motivatie te geven. En dat ze dan mee kunnen volgen hoe ver we zitten en zo.  

We proberen elk jaar meer op te halen, en we geven dat ook mee, om mensen extra te motiveren. 

Dieter: Tot nu toe zijn we er altijd in geslaagd om telkens iets meer op te halen.  Maar ik besef ook wel dat er op een bepaald moment een plafond zal zijn. Dat gaat natuurlijk niet blijven stijgen.  

Nee, maar heel mooi. En wat hoopten jullie op te halen dan dit jaar?  Was dat wel in de lijnen van de verwachtingen?  

Dieter: Ik denk dat we dit jaar gezegd hadden...  

Ethan: Vijfduizend, denk ik. 

Dieter: Nee, vierduizend vijfhonderd, denk ik.  En ik denk dat we dat juist boven zaten.  Of ongeveer, toch? Rond dat bedrag. 

Ethan: Ja, of toch een stukje daarboven. Het ging richting de vijfduizend. 

Dieter: Ja, richting de vijf. Ik heb, denk ik, getwijfeld om vijf. Maar ik dacht, dat is misschien wel veel. Dus ik denk dat we volgend jaar moeten proberen te denken naar de grens van de vijfduizend te gaan.  

En zo toch een beetje verder te gaan. Echt chapeau.  En Ethan, pak jij dat nog anders aan met misschien euro-vrienden?  

Ethan: Het ding is, ik heb in onze actiepagina eerder een, laat ik zeggen, mascottefunctie. Als ik denk dat... Allee, de mensen die ik kan vragen om te sponsoren...  Ik stuur altijd naar mijn vrienden door, naar verschillende groepchats. Maar ik vind dat... Voor mij vind ik dat moeilijk, om dat te vragen aan mensen die...  Ik geef ook voetbaltraining.  En ik twijfel altijd... Ik denk altijd aan de ouders van die kinderen, want ik geef training aan kinderen van zeven, acht jaar. Ik denk altijd, die mogen mij wel.  En ik twijfel dan elk jaar, zou ik dat niet eens vragen aan hen? Zou ik zeggen, luister, ik loop elk jaar voor het goede doel.  En soms lopen er ook spelertjes mee met de Corrida,  maar ik vind dat wat moeilijk, omdat ik zelf ben niet in staat, persoonlijk, om zelf echt veel bij te dragen, om dan dat te vragen aan zo'n oudere mensen, dat wringt zo'n beetje. Ik kan dat moeilijk uitleggen. Maar ik stuur dat dan wel naar mijn goeie vrienden door, in de hoop dat hun ouders...  Maar die overlappen vaak al met de vrienden van mijn vader ;-).  Ik ken natuurlijk heel veel dezelfde mensen. 

Dieter: Dat is wel zo.  

Ethan: Ik heb in onze actiepagina eerder een mascottefunctie. 

Het is misschien moeilijker te vragen aan mensen die je niet zo goed kent.  Via die kinderen aan hun ouders is het misschien al wel een paar stappen verder dan mensen die je rechtstreeks kent. 

Ethan: Want het is ook makkelijk als je dan...  Want ik praat ook niet per se met veel mensen over, behalve met mijn vrienden.  Dus dan is het ook moeilijker om te zeggen van: "Zou je alsjeblieft eens willen sponsoren?" Terwijl ik zou misschien beter doorheen het jaar moeten aankaarten dan als dat moment er aankomt van...  Weet je nog dat ik zei dat ik dat elk jaar doe? We zijn weer aan het inzamelen, wil je niet steunen?  

Ik zou er misschien doorheen het jaar over moeten praten, dan is de stap kleiner om op het moment van de Corrida te vragen: ‘we zijn weer aan het inzamelen, wil je niet steunen?’ 

Ja. Kun je misschien eens proberen. 

Ethan: Dat ga ik wel eens proberen, ja.    

Dieter: Ja, natuurlijk. Het verschil is ook Ethan, de mensen die ik ken, die werken ook allemaal, die verdienen zelf geld, dat is natuurlijk anders ... Jouw vrienden, dat zijn nog studenten. Dat is ook anders, ja. Dus ik snap dat een student niet gaat zeggen oké, hier is honderd euro, want het is een gigantisch bedrag. Dus dat is ook wel een beetje logisch, dat  dat voor mij eenvoudiger is op dat gebied dan voor jou. 

Ja, klopt ook wel, inderdaad.  

Ethan: En ik denk natuurlijk ook vaak, dat je dan op onze pagina zit en je ziet bedragen van zo... Je houdt wel mooie bedragen. Als een vriend van mij, die zegt 'ja, sorry, ik kon wel maar vijf euro  steunen’. Dan zeg ik, en ik meen het, dat is fantastisch. Dankjewel, want... Je kunt daar echt veel andere dingen mee doen, maar je hebt hiervoor gekozen. 

Als een vriend van mij, die zegt 'ja, sorry, ik kon wel maar vijf euro steunen’. Dan zeg ik, en ik meen het, dat is fantastisch. Dankjewel! 

Jullie hebben al lang een band opgebouwd met jullie schenkers. 

Dieter: Ja, we hebben dat al opgebouwd. Dus dat is... Ik denk ook, als we de eerste keer dat gedaan hebben hadden we zeker geen 2000 euro. 
Ik weet niet meestal hoeveel dat juist was, maar... Als ik kijk naar de mensen die ik toen gevraagd heb om te sponsoren en die er nu nog altijd bij zijn,  die groep is uiteraard wel groter geworden, maar die is niet exponentieel groter geworden. Dat zijn nog heel dikwijls dezelfde mensen als in het begin. Sommige van die mensen hebben ook wel stelselmatig hun bedrag verhoogd. 

De schenkers zijn nog heel dikwijls dezelfde mensen als in het begin. Sommige van die mensen hebben ook wel stelselmatig hun bedrag verhoogd. Het feit dat je dat elk jaar doet en dat je dat blijft volhouden is ook belangrijk. 

Dieter: Het feit dat je dat elk jaar doet en dat je dat blijft volhouden, ik denk, is ook belangrijk, omdat dat dan voor de mensen ook een ijkpunt is.  Daar komt weer de jaarlijkse mail. Dat helpt ook wel. Mochten we nu twee jaar stoppen en weer beginnen, je zou het merken.  

Dus echt: gewoon volhouden. En nu en dan komen er nieuwe mensen bij die je leert kennen. 

Oké, echt een hele sterke aanpak.  En gewoon, wat vonden jullie van de Corrida zelf?  Hoe was het parcours? Jullie hadden al verteld dat het mooi is. Hadden jullie last van de koude? Hoe viel het mee?  

Ethan: Dit jaar was het echt goed weer, toch?  

Dieter: Het was wel kou, hè?  Beter dan vorig jaar.  

Ethan: Het lopen zelf is altijd leuk. Voor het lopen niet altijd, want soms zit je zowat te bevriezen, moet je wandelen om je nummer te gaan halen... Dat vond ik dit jaar geen probleem. Maar wat ik wel gemerkt heb, bij de twaalf kilometer, de eerste twee kilometer stonden wij praktisch stil. Dat was echt wel lastig. Is het omdat we te veel erachter zijn begonnen?  Misschien, maar we hebben het niet anders gedaan dan andere jaren.  Het was echt... tot aan het Stadspark, de eerste keer, liep je gewoon zo'n massa mensen dat je daar niet langskomt. Dus dat is dan een beetje spijtig, maar ik heb nog nooit met een tijdsdoel gelopen. 

Het is een mooi parcours. Je loopt een route in Leuven die je wel kent. Dat is aangenaam. Er staan op veel plaatsen, veel mensen te supporteren. Je hebt links en rechts ook een muziekgroep of een dj die je altijd plezant doet, de sfeer en zo. 

Dieter: Het is een mooi parcours. Je loopt een route in Leuven die je wel kent. Dat is aangenaam. Er staan op veel plaatsen, veel mensen te supporteren.  Je hebt links en rechts ook een muziekgroep of een dj die je altijd plezant doet, de sfeer en zo. Dat gaat echt snel voorbij.  Dat is echt top. Goed georganiseerd. Ik ben blij dat je ons dit jaar op tijd gebeld hebt.  Vorig jaar trouwens ook, maar de Corrida is tegenwoordig zo populair.  Dat is niet normaal, hoe snel dat uitverkocht is, al die afstanden. 

Zolang we gezond zijn en we kunnen lopen, blijven we meedoen.  

Daar zijn wij heel blij om. Dat waren eigenlijk de meeste vragen al. Willen jullie zelf nog iets toevoegen?  

Ethan: Tijdens corona was er geen Corrida, maar wij hebben toen zelf eentje gelopen, zonder publiek en zo toch een sponsorbedrag opgehaald. 

Dat is mooi. Merci. Wat is jullie mooiste Corrida-herinnering over alle jaren?  

Dieter: Ze zijn eigenlijk allemaal top, dus nog nooit tegengevallen. Dat valt altijd enorm goed mee. Altijd plezant.   

Oké, dat is ook mooi.  

Ethan: Wat ik wel me herinner van vroeger... Wij doen dat echt al twaalf jaar, toen was ik negen.  Ik herinner me dat het heel leuk was als kind. Ik was toen wel in vorm, dacht ik.  En dan het gevoel dat als je die mensen inhaalt, dat de supporters ook zo aanmoedigen...  “Die kleine goed bezig”, zeiden ze. Dat was leuk.  Ik heb mijn sympathie bij het publiek verloren. 

Dus in de vroege jaren was dat heel leuk.  Zeker als we met tweeën samen liepen, met dezelfde t-shirt. Dat was papa en zoon. Ik weet nog dat iemand zei dat papa niet kon volgen. Dus dan is die schattigheidsfactor extra aanmoedigend.   

Als kind vond ik het heel leuk.  Dan is die schattigheidsfactor extra aanmoedigend. 

Dat is zo.  Goed. Ja, heel veel bedankt. 

Dieter: Oké, graag gedaan.