Nancy, ervaringsdeskundige bij Welzijnszorg vzw, regio Antwerpen

Welzijnszorg is er ten volle van overtuigd dat de ervaring van mensen in armoede een belangrijke bron van kennis is.  Zonder deze kennis kunnen we de strijd tegen armoede niet voeren.  We proberen deze ervaringskennis dan ook in al onze processen en beslissingen te laten meeklinken.  Ervaringskennis en –deskundigheid biedt een uniek perspectief dat gewaardeerd moet en mag worden.  

We willen onze vrijwillige ervaringsdeskundigen dan ook erkennen door hen in deze reeks te interviewen en hun kijk met jullie te delen.  Dat levert boeiende gesprekken op.  We stellen u graag  onze ervaringsdeskundige voor de regio Antwerpen voor, Nancy. 

Dag Nancy, stel jezelf eens voor. Wie ben jij en wat doe je? 

Ik ben Nancy Heynen, ik word 59 jaar.  Ik heb 1 dochter van 29 jaar en ik woon in de Silvertop Blokken ( sociale woning van Woonhaven) op het Kiel. Ik heb de opleiding ervaringsdeskundige gedaan. Nu heb ik even een sabbatjaar ingezet om een opleiding PAM ( Polyvalent administratief medewerker) te volgen. Ik zit ook in het bestuur van de Silvertoppers, een feitelijke vereniging voor mensen met een beperking en een laag inkomen.

Bij Silvertoppers zijn alle leden mensen met een beperking en een laag inkomen. Wij organiseren maandelijks een “WarmeWijk” dit is een buurtinitiatief in samenwerking met Zewopa vzw. Twee maal per maand houden wij ( De Silvertoppers) de “WarmeWijk” open in samen werking met Zewopa, waar iedereen welkom is voor koffie of soep. Onze activiteiten gaan door in een lokaal van Woonhaven,  beneden in de blokken. De andere dagen biedt Zewopa ondersteuning rond zorg en administratie. De Silvertoppers organiseren naast ontmoetingsmomenten ook allerlei creatieve activiteiten oa als fondsenwerving om op uitstap te kunnen gaan in groep.

Armoede heb ik al als kind gekend. Zo heb ik ooit mijn moeder zien wachten aan de deur op mijn vader die thuiskwam met zijn pree, om naar de beenhouwer te gaan voor twee koteletten om er met vier man van te eten. Zulke beelden achtervolgen mij nog steeds. Zelf ben ik als volwassene ook in armoede terecht gekomen door omstandigheden buiten mijn wil om. Als alleenstaande moeder met een kind, heb ik 7 maanden lang moeten overleven met een heel klein inkomen. Ik had een kleine werkloosheidsuitkering en werkte tegelijkertijd als poetshulp via PAW om mijn inkomen te verhogen zodat ik kon rondkomen. Dit was een broodnodige aanvulling om zowel rekeningen als eten te kunnen betalen. Maar door een administratieve rompslomp tussen de PAW en de dienst van de RVA, moest ik zeven maanden wachten op de uitbetaling van de ‘bijpassing’. Hierdoor moest ik lange tijd met een kleine uitkering overleven,  zowel de rekeningen als het eten betalen voor mij en mijn dochter. Dan ben ik hulp gaan zoeken bij het OCMW, daar heb ik wel steun en meer ademruimte gekregen. Door ziekte ben ik terug in miserie geraakt. Ik heb fybromyalgie en chronische vermoeidheid…. Ik heb bijna  4 jaar moeten vechten om erkeninning te krijgen voor mijn ziekte. Ze hebben mijn uitkering via het Riziv drie keer proberen af te nemen, omdat ik zogezegd wel in staat zou zijn om te werken.

Armoede heb ik al als kind gekend. Zo heb ik ooit mijn moeder zien wachten aan de deur op mijn vader die thuiskwam met zijn pree, om naar de beenhouwer te gaan voor twee koteletten om er met vier man van te eten.  

Al een geluk ben ik eind jaren negentig, via via in aanraking gekomen met een Vereniging Waar Armen het Woord Nemen, Recht-Op vz. Hier ging er een nieuwe wereld voor me open. Ze lieten me zien dat het niet mijn eigen schuld was, en dat er nog mensen zijn in mijn situatie, dat ik er niet alleen voorstond. Toen ben ik ook de cursus ED gestart…

Ik kan heel goed luisteren en mensen tot rust brengen. Deels door de opleiding die ik heb gedaan als ED, maar ook omdat ik niet tegen onrecht kan, hierdoor krijg ik het gevoel in de bres te moeten springen, om te helpen of raad te geven.

Wat doe je als ‘ervaringsdeskundige voor Welzijnszorg’?

Ik werk als Ervaringsdeskundige in armoede, ik geef vormingen samen met een bewegingswerker van Welzijnszorg. Ik neem deel aan de signaaldagen voor de campagne, waar vele mensen met ervaring rond armoede samen komen om signalen te verzamelen voor een campagne van Welzijnszorg. Ik neem ook deel aan lanceermomenten, waarbij ik soms de pers te woord sta. Verder doe ik ook wel eens mee aan een panelgesprek of voorbereidingen of de invulling van een workshops voor het startmoment van Antwerpen. Soms zet ik me ook in binnen het netwerk van Welzijnszorg. Zo werkte ik ook al mee aan een interview rond ‘Pelgrims van Hoop’ voor Relevant, een magazine van het bisdom Antwerpen, rond hoopverleners binnen de armoedebestrijding .

 Ik geef vormingen samen met een bewegingswerker van Welzijnszorg en ik sta soms de pers te woord.

Waarom vind je het  boeiend/leuk om te doen?

Ik vind het boeiend en leuk om mensen wakker te schudden, omdat er veel te veel problemen  zijn in de maatschappij die niet gezien worden. Dit geeft me een gevoel van onmacht en kwaadheid, Ik vind het leuk om mijn verworven kennis te delen zodat mensen niet dezelfde miserie en shit over zichzelf moeten krijgen als ik.

Ik vind het boeiend en leuk om mensen wakker te schudden, omdat er veel te veel problemen  zijn in de maatschappij die niet gezien worden.

Waarom vind je het  boeiend/leuk om te doen?

Ik vind het boeiend en leuk om mensen wakker te schudden, omdat er veel te veel problemen  zijn in de maatschappij die niet gezien worden. Dit geeft me een gevoel van onmacht en kwaadheid, Ik vind het leuk om mijn verworven kennis te delen zodat mensen niet dezelfde miserie en shit over zichzelf moeten krijgen als ik.

Ik vind het boeiend en leuk om mensen wakker te schudden, omdat er veel te veel problemen  zijn in de maatschappij die niet gezien worden.

 

Wat moeten mensen zonder armoede-ervaring weten over armoede?

Dat armoede niet alleen over centen gaat maar over veel meer, vrienden kunnen maken, familie, uitstappen, cultuur, sociaal leven….dus, ja,… en dat het niet altijd de schuld is van de mensen die in armoede leven is, dat er veel factoren kunnen meespelen dat mensen in armoede geraken. Ze zouden er meer bij stil moeten staan, dat het voor de mensen in armoede ook geen lachertje is… er word veel te vaak gedacht eigen schuld dikke bult!!

Armoede is lang niet altijd de schuld is van de mensen die erin leven, er kunnen er veel factoren meespelen dat mensen in armoede geraken.

Waarom is het zo belangrijk dat mensen in armoede zelf gehoord worden?

Het is belangrijk omdat mensen in armoedesituaties vaak worden afgeschilderd als domme mensen, of mensen die niets kunnen en lui zijn, en dat is niet waar! Neem mij als voorbeeld vroeger zeiden ze dat ik dom was maar inmiddels zet ik me dagelijks in als ED in armoede. Ik zit ook in een experte groep – mobiliteit bij de stad Antwerpen, om de toegankelijkheid voor mensen met een beperking toegankelijk te maken. En ik doe ook de administratie van de Silvertoppers. Dat wil zeggen boekhouding, website maken, flyers maken en van allerlei dingen organiseren…

Mensen in armoedesituaties worden vaak afgeschilderd als domme mensen, of mensen die niets kunnen en lui zijn, en dat is niet waar!

Wat wens je aan mensen in armoedesituaties toe?

Dat ze de moed niet laten zakken en geen schrik hebben om hulp te vragen, maar durven vragen aan mensen die het goed met je voor hebben. Maak gebruik van je rechten, meestal kennen ze wel hun plichten maar niet de weg naar hun rechten. En geniet van de dagen die goed zijn ( waarop de ziekte het je toelaat), ook al zijn ze sporadisch!

Ik wens mensen in armoede toe dat ze de moed niet laten zakken en geen schrik hebben om hulp te vragen.