Marina, ervaringsdeskundige bij Welzijnszorg vzw, regio Limburg

Welzijnszorg is er ten volle van overtuigd dat de ervaring van mensen in armoede een belangrijke bron van kennis is.  Zonder deze kennis kunnen we de strijd tegen armoede niet voeren.  We proberen deze ervaringskennis dan ook in al onze processen en beslissingen te laten meeklinken.  Ervaringskennis en –deskundigheid biedt een uniek perspectief dat gewaardeerd moet en mag worden.  

We willen onze vrijwillige ervaringsdeskundigen dan ook erkennen door hen in deze reeks te interviewen en hun kijk met jullie te delen.  Dat levert boeiende gesprekken op.  We stellen u graag  onze ervaringsdeskundige voor de regio Limburg voor, Marina. 

Hallo Marina, stel je zelf eens voor, wie ben je?  

Ik ben Marina Daniels, opgeleide ervaringsdeskundige in armoede en sociale uitsluiting en ik woon in Herk-de-Stad. Ik heb een volwassen dochter die aan de andere kant van het land woont en ik ben omi van 2 kleinkinderen. 
Ik heb mijn leven lang hard gewerkt om mijn dochter alle kansen te kunnen geven en ben pas op latere leeftijd terug gaan studeren om als ervaringsdeskundige aan de slag te kunnen gaan.  

Ik heb mijn leven lang hard gewerkt om mijn dochter alle kansen te kunnen geven. 

Op een gegeven moment kwam ik een politieagente tegen die me heeft gemotiveerd om aan de opleiding ervaringsdeskundige in armoede en sociale uitsluiting van de Link te beginnen. Ze zag kwaliteiten in mij waar ik me toen nog niet van bewust was. In het begin wilde ik te snel gaan, maar ik merkte dat je je tijd moet nemen om je eigen levensverhaal een plaats te kunnen geven. Ik was ook de enige die naar school gaan combineerde met een job. “Het gaat mij wel lukken, ik heb mijn hele leven hard gewerkt” dacht ik. Maar in het laatste jaar kreeg ik een hartinfarct. Mijn lichaam liet me weten dat ik teveel hooi op mijn vork aan het nemen was. Werken kon niet meer, maar ik wilde niet dat ik deze weg voor niks had afgelegd, daarom dat ik mijn kennis nu als vrijwilliger inzet.  

Ik werkte en studeerde tegelijkertijd. “Het gaat mij wel lukken, ik heb mijn hele leven hard gewerkt” dacht ik. Maar in het laatste jaar kreeg ik een hartinfarct. 

Ik ben actief zowel bij Welzijnszorg, Studio Globo, en in mijn eigen gemeente waar ik een buurtrestaurant heb opgestart. Door mee vormingen te geven hoop ik dat meer mensen zich bewust zijn van de mechanismen die armoede veroorzaken. In het buurtrestaurant wil ik er vooral zijn voor de mensen uit mijn eigen omgeving, ik vind het belangrijk om aanspreekpunt te zijn voor mensen die geïsoleerd zijn. Ik merk dat ik ook dikwijls als brugfiguur tussen de mensen en diensten of hulpverlening optreedt.  

Werken kon niet meer, maar ik wilde niet dat ik deze weg voor niks had afgelegd, daarom dat ik mijn kennis nu als vrijwilliger inzet. 

Wat doe je als ‘ervaringsdeskundige voor Welzijnszorg’?  

Ik zet mijn ervaring voornamelijk in tijdens het inleefatelier ‘Iedereen gelijk in de wijk’ in Hasselt. Het inleefspel kan een heel verrijkende ervaring zijn maar de deelnemers moeten echt proberen zich zo goed mogelijk in te leven in de situatie van de persoon in het spel. Daar leg ik dan ook de nadruk op in de inleiding. Terwijl ze bezig zijn met hun taken tijdens het spel zelf probeer ik vooral zo goed mogelijk te observeren zodat ik tijdens de nabespreking dingen kan terugkoppelen die ik gezien heb. Ik wil de deelnemers vooral bijbrengen dat een open luisterhouding belangrijk is. “Waar kan ik je vandaag mee helpen?” is een vraag die we veel te weinig stellen aan elkaar.  

“Waar kan ik je vandaag mee helpen?” is een vraag die we veel te weinig stellen aan elkaar. 

Naast het inleefspel zet ik mijn ervaring ook in tijdens de basisvorming armoede waar we de nadruk leggen om de buitenkant en de binnenkant van armoede en we dikwijls ook proberen te luisteren waar de deelnemers zelf nood aan hebben. We werken regelmatig met een vragenpot zodat we kunnen vertrekken vanuit de bezorgdheden van de deelnemers aan de vorming. 

Wat moeten mensen zonder armoede-ervaring weten over armoede?  

Veel mensen vertrekken vanuit vooroordelen naar anderen en snappen niet dat ze daarmee echte ontmoeting in de weg staan. Tijdens mijn stage op de voedselbedeling hoorde ik tijdens het klaarmaken van de pakketten de vrijwilligers iets zeggen over de tatoeages die ze zagen bij iemand die een voedselpakket kwam ophalen. Ik legde toen heel bewust de voorbereidingen stil en vroeg hen toen, terwijl ik mijn eigen tatoeages toonde: en hoe denken jullie nu over mij? Ik legde hen uit dat deze tekeningen en symbolen voor mij een hele grote betekenis hadden en nodigde hen uit om te luisteren naar mijn verhaal ipv te vertrekken vanuit hun oordeel over de ander. 

Vooroordelen staan echte ontmoeting in de weg. 

Waarom is het zo belangrijk dat mensen in armoede zelf gehoord worden?  

Door mijn opleiding heb ik geleerd om met een open houding andere mensen te beluisteren. Doordat ik met mijn eigen ervaringen een ander perspectief kan binnenbrengen hoop ik dat de kloof tussen mensen kan verkleinen.

Wat wens je aan mensen in armoedesituaties toe?  

Ik wens dat de mensen die met armoede in aanraking komen, 
gelijk in welke situatie,
de persoon op hun pad krijgen, of tegemoet gaan door hulp te vragen. 
En op deze manier hun kwaliteiten kunnen inzetten
want elke persoon heeft die kwaliteiten. 
Meestal zijn mensen in armoede verstrengeld in hun web van uitzichtloze problemen
waardoor ze hun kwaliteiten niet alleen kunnen zien. 
Wees er voor die mensen. 
Het maakt onze samenleving mooier⚘❤