Sluiten
Kimberly, ervaringsdeskundige bij Welzijnszorg West-Vlaanderen
Welzijnszorg is er ten volle van overtuigd dat de ervaring van mensen in armoede een belangrijke bron van kennis is. Zonder deze kennis kunnen we de strijd tegen armoede niet voeren. We proberen deze ervaringskennis dan ook in al onze processen en beslissingen te laten meeklinken. Ervaringskennis en –deskundigheid biedt een uniek perspectief dat gewaardeerd moet en mag worden.
We willen onze vrijwillige ervaringsdeskundigen dan ook erkennen door hen in deze reeks te interviewen en hun kijk met jullie te delen. Dat levert boeiende gesprekken op. We gingen in gesprek met Kimberly, ervaringsdeskundige bij Welzijnszorg West-Vlaanderen
Hallo, stel je zelf eens voor, wie ben je?
Ik ben Kimberly en ik ben opgegroeid in een gezin als oudste van drie kinderen. Al van toen ik klein was, werd ik geconfronteerd met de gevolgen van weinig financiële middelen. Toen ik volop in de puberleeftijd zat, werd ik via de jeugdrechtbank geplaatst in een leefgroep van de bijzondere jeugdhulp. Dit zorgde er wel voor dat ik uiteindelijk toch het juiste pad bleef bewandelen.
Ik werd als kind al geconfronteerd met de gevolgen van armoede.
Tijdens deze plaatsing maakte ik voor het eerst kennis met een vereniging waar armen het woord nemen: Welzijnsschakel t’ Hope. Dit bleef gedurende enkele jaren een grote steun en toeverlaat. Een plaats waar ik kon groeien, bloeien en mezelf opnieuw kon ontdekken.
Bij Welzijnsschakel ‘t Hope kon ik groeien, bloeien en mezelf opnieuw ontdekken.
Ik besloot uiteindelijk om een verdere graduaatsopleiding in de orthopedagogie te volgen die ik ook tot een goed einde bracht. Helaas is het door verschillende omstandigheden momenteel niet mogelijk om te werken en probeer ik op andere manieren mijn steentje bij te dragen. Vandaag mag ik mezelf pleegouder noemen van een fantastische pleegzoon waarmee ik heel graag leuke uitstapjes maak.
Ik kan momenteel niet werken en probeer op andere manieren, zoals pleegouder-zijn mijn steentje bij te dragen.
Wat doe je als ‘ervaringsdeskundige voor Welzijnszorg’?
Het grootste deel van wat ik doe bestaat vooral in het bijstaan van de beroepskrachten binnen Welzijnszorg, in het geven van vormingen. Het is een perfect duo van iemand met heel wat theoretische achtergronden en concrete cijfers en de effectieve realiteit van iemand die armoede van heel dichtbij heeft meegemaakt.
Dit is een heel belangrijk onderdeel om armoede bespreekbaar te maken en inzichten te geven aan mensen.
Als ervaringsdeskundige en vormingswerker samen maken we in de Welzijnszorg-vormingen armoede bespreekbaar en geven we mensen inzichten.
Verder sta ik samen met de mensen van Welzijnszorg stil bij bepaalde beslissingen die worden genomen en hoe deze net de kwetsbaarste mensen in de maatschappij al dan niet voorruit helpen. Dit hangt samen met ook het delen van ervaringen om te zorgen dat mensen in de toekomst niet tegen dezelfde problemen blijven lopen en een invloed te hebben op de beslissingen die worden gemaakt.
Waarom vind je het boeiend of leuk om te doen?
Ik vind het eerste en vooral een eer dat ik dit vertrouwen krijg van de mensen. Ik was op een bepaalde periode echt het geloof in mezelf helemaal kwijt. Door deze kans te krijgen heb ik het gevoel dat ik mijn steentje kan bijdragen in de maatschappij en tegelijkertijd geeft het me ook dat extra duwtje in de rug om weer meer in mezelf te geloven. Het is een fantastische combinatie om de theorie te spiegelen aan de realiteit.
Het duo-vormingswerk is een fantastische combinatie om de theorie te spiegelen aan de realiteit.
Wat moeten mensen zonder armoede-ervaring weten over armoede?
Heel belangrijk om te weten is dat het geen ver van je bed show is, al lijkt het soms wel zo. Het kan iedereen overkomen, je kan erin opgroeien, je kan verkeerde keuzes maken, maar je kan ook een enorme tegenslag krijgen waardoor je met armoede kan geconfronteerd worden.
De mentale nasleep van een armoede-ervaring draag je toch wel de rest van je leven mee.
Wat ik ook nog wil zeggen is dat het de gevolgen van deze confrontatie een hele grote impact hebben. Zelf jaren nadien, ook als de eerste grote financiële problemen wat opgelost zijn. De mentale nasleep draag je toch wel de rest van je leven mee.
Durf zeker ook een ruime kijk te nemen op armoede en denk niet alleen dat het enkel een impact heeft op het financiële plaatje. Denk ook aan minder sociale contacten door geen hobby te kunnen uitvoeren, minder mobiel worden door te moeten kiezen om je auto weg te doen.
Armoede heeft meer impact dan enkel het financiële plaatje. Je sociale contacten, je mobiliteit, alles lijdt er onder.
Waarom is het zo belangrijk dat mensen in armoede zelf gehoord worden?
Om het taboe rond armoede proberen weg te werken. Mensen hun blik rond armoede te verruimen en vooroordelen weg te werken. Het is ook belangrijk om je stem te laten horen omdat bepaalde beslissingen - zowel politiek als van mensen die het goed bedoelen - helemaal verkeerd binnenkomen. Door hierover in gesprek te gaan hoop ik dat hulpverlening toegankelijker wordt voor mensen die kwetsbaarder zijn. Maar eveneens ook dat hulpverleners, leerkrachten, kinderen, jongeren, het makkelijker vinden om met mensen hierover in gesprek te gaan zodat de drempel naar hulp vragen en hulp geven kleiner wordt.
Mensen in armoede zelf horen, helpt om het taboe rond armoede weg te werken en om hulpverlening toegankelijker te maken voor mensen als ze kwetsbaar zijn.
Wat wens je aan mensen in armoedesituaties toe?
De juiste hulp op het juiste moment. Weet dat er altijd mensen zijn die in je geloven en die je oprecht willen helpen. Hulp aanvaarden is ook echt helemaal ok, alleen is dit een veel te harde strijd om alleen aan te gaan. Stap voor stap komt alles weer in orde, op het tempo dat voor jou past. Ook als dit wil zeggen dat je soms even gas terug moet nemen.
Ik wens mensen in armoede de juiste hulp op het juiste moment. Durf die hulp aannemen!
Hartelijk dank voor dit boeiende gesprek Kimberly! We weten weer waarom we dit zo graag SAMEN doen.