Filip, tussenschakel tussen werkzoekenden en bemiddelaars in Limburg

Filip Zwerts is tewerkgesteld als ervaringsdeskundige/ambassadeur bij GTB (Gespecialiseerd Team Bemiddeling)  We spraken hem vorig jaar in het kader van de campagne over waardig werk. De VDAB moet zowel een controlerende als een begeleidende rol vervullen en die combinatie werkt contraproductief. De trajecten en verplichtingen leiden niet altijd tot een verbetering voor de werkzoekenden. Opleidingen en stages zorgen vaak niet voor duurzaam werk.  We stellen ook vast dat er geen rekening wordt gehouden met individuele behoeftes en talenten. Daardoor komt er vaak geen goede match tussen werkzoekende en werkgever.  

Welzijnszorg vindt dat werkgevers proactief moeten worden benaderd en gestimuleerd om redelijke aanpassingen te doen voor aangepast werk. En we stellen voor om bemiddelaars op maat gemaakte begeleiding te laten aanbieden, rekening houdend met de gezondheid, competenties en het gezinsleven van de werkzoekende.  Filip is een tussenschakel tussen de werkzoekenden en de bemiddelaars, we laten hem graag aan het woord. 

Hallo, stel je zelf eens voor, wie ben je?   

Ik ben ervaringswerker om als een soort vertaler tussen de ‘klant’, dat is hier bij ons de werkzoekende, en de bemiddelaars bij GTB te werken.  Uiteraard doen de bemiddelaars hun job heel goed, daar ga ik niks over zeggen.  Aan de hand van wat ik meegemaakt heb, probeer ik uit te leggen hoe ze het nòg beter kunnen doen. Ik ga ervan uit dat iedereen die werk zoekt echt wil werken en ook talenten heeft.  

Ik ga ervan uit dat iedereen die werk zoekt echt wil werken en ook talenten heeft.  

Daar kan ik me niet meteen iets bij voorstellen, wat houdt jouw rol als ervaringswerker dan precies in? En wat doe je voor de werkzoekenden? 

Bij mijn eerste contact met GTB hoorde ik aan de telefoon dat ze me een uitnodiging gingen sturen.  Ik denk dan aan een mooi kaartje met ballonnetjes op, en het woord ‘uitnodiging’ erop.  Dus ik keek wel uit naar die uitnodiging.  Maar toen die in de bus stak, bleek dat een brief te zijn met heel wat dwingende woorden en onderaan een vet gedrukte tekst: ‘Als je niet aanwezig bent op de afspraak, kun je je uitkering kwijt raken.’ En dan ook nog uitleg over alle papieren en zo die ik moest meebrengen.  En dan ‘mocht’ ik drie dagen later op gesprek gaan.  Toen heb ik dus drie dagen en drie nachten liggen piekeren en speculeren over dat gesprek.  En toen kwam ik daar aan, en kreeg ik een heel verhaal over me heen, er werd heel veel voorgesteld, heel veel gezegd.  Eerlijk gezegd, ik begreep er geen jota van.  Maar ik zei wel overal ‘ja’ op, om zeker niet in de problemen te komen en zo vlug mogelijk van het gesprek af te zijn.    

Met als resultaat natuurlijk dat ik bij het tweede gesprek merkte dat de bemiddelaar heel goed zijn werk gedaan had, en alles waar ik ‘ja’ op gezegd had perfect voorbereid had.  Om dan tot de conclusie te komen dat dat toch niet was waar ik aan gedacht had.  Natuurlijk loopt op die manier de samenwerking al van bij het begin helemaal mis.  

Door zo’n verhalen te brengen, probeer ik een beetje te bemiddelen tussen de werkzoekenden en GTB.   Zo leer ik het team dat teveel en te snel informatie geven, niet goed is.  Het eerste gesprek moet eigenlijk echt kennismaking zijn, het verhaal van de werkzoekende horen, er achter komen wat zijn of haar talenten zijn.  

 

En wat doe je nog?

Behalve het team coachen, voer ik ook gesprekken met de werkzoekenden om te achterhalen waar het hapert, waarom de relatie met de bemiddelaar niet goed zit.  Dan sturen ze me naar klanten die nooit op tijd zijn bijvoorbeeld. En dan vertel ik waarom ik vroeger ook nooit op tijd was.  Door medicatiegebruik (slaapmiddelen), een verslavingsproblematiek of gepieker ’s nachts, raakte ik niet op tijd op.  Bovendien was ik angstig om onder de mensen te komen.  En ik moest met de bus naar de stad, en als je om 9u ergens moet zijn, dan moet je de bus vol uitgelaten schoolkinderen op.  Goed dat die zo luidruchtig en uitgelaten zijn, maar ik kon dat niet altijd aan, en dan stapte ik ergens onderweg in ‘the middle of nowhere’ af. En zo kwam ik te laat, of niet op mijn bestemming.  Als mijn bemiddelaar me dan belde, dan durfde ik al niet opnemen, want dat weet je dat je je gaat moeten verantwoorden.  En terugbellen was ook een grote drempel.    

Wat denk jij dat mensen zonder armoede-ervaring moeten weten over armoede?  

Ik vertel verhalen, om uit te leggen waarom mensen niet onwillig zijn als ze niet op hun afspraken komen, maar het gewoon heel moeilijk hebben.  Hoe kunnen we dat oplossen?  Heel simpel.  Geef die persoon een afspraak in de namiddag, dan is hij wakker en kan hij op tijd zijn.  

Vergeet ook niet dat mensen die niet werken, niet per se de hele dag tijd hebben.  Overleven in armoede vraagt heel veel tijd en energie, ze zijn voortdurend problemen aan het oplossen.  Waarom komt een alleenstaande moeder niet werken om 8u ‘s morgens?  Dat is nogal simpel, ze moet dan de kinderen om 6u ’s morgens met de bus naar de opvang brengen.  Dus dan kun je die beter om 10u laten beginnen, of een crèche aan het werk voorzien bijvoorbeeld.  Werken loont niet altijd financieel, als je zorg en poetshulp en kinderopvang moet inkopen, dan hou je niet altijd veel over.  

Overleven in armoede vraagt heel veel tijd en energie, ze zijn voortdurend problemen aan het oplossen.

Heb je nog een laatste boodschap die je graag de wereld in zou sturen?  

Als werkzoekenden met een atypisch profiel zich wèl kunnen goed voelen, en die dingen kunnen doen waar zij goed in zijn, dan gaan mensen zich beter voelen én meer bijdragen.  We moeten een werkvloer maken die bij de mensen past, zonder dat ze aan hun eigenwaarde moeten inboeten.  

We moeten een werkvloer maken die bij de mensen past.