Alda, vrijwilliger op het nationale kantoor


Alda is al zeven jaar vrijwilliger op het nationale kantoor, en ondersteunt de legatenwerking. 

Alda, vrijwilliger op het nationale kantoor 

Toen ik met pensioen ging zeven jaar geleden, vroeg de toenmalige directeur van Welzijnszorg me om vrijwilliger te worden. We kenden elkaar uit de parochie, waar we samen een fel engagement opnamen.  We hebben samen eerste communie catechese gegeven. Ik gaf catecheselessen gedurende 25 jaar, zat ook in de kerkfabriek, deed gezinsvieringen en wakes. 


Voor Welzijnszorg ondersteun ik de legatenwerking. Mensen die interesse hebben om een schenking te doen in hun erfenis, vragen informatie aan via testament.be. Zij brengen de kandidaat-erflaters die voor Welzijnszorg als goede doel kiezen in contact met ons. Ik zorg ervoor dat die mensen een jaarverslag en cijfers ontvangen, en duidelijke informatie krijgen hoe zo’n procedure in elkaar zit. Soms ga ik bij hen langs, of gaan we samen naar de notaris om de papieren te bekijken. 


Ik vind van mezelf dat ik wel sociaal ben. Soms zegt mijn man dat het “er een beetje over is”. Ik heb altijd het gevoel dat ik mensen kan en moét helpen. Ik kan daar niet aan doen, dat zit in mij. Ik heb dit sociaal-werker-zijn een beetje van mijn moeder. Sommige mensen hebben dit gevoel niet, en dat is ook oké. Want ik denk soms dat als je het téveel hebt, dit ook niet goed is. 


Ik ken mensen die langdurig ziek zijn, en die vertelden me onlangs dat het moeilijk wordt om het huis te kuisen.

Ik denk meteen: “Oh, wanneer zou ik dit voor hen kunnen doen?” En dan zegt mijn man even snel: “Begint er niet mee, he!”

Dan moet ik me inhouden, en zit het twee weken onder mijn vel dat ik hen zo graag wil helpen. Ik ben mantelzorger voor mijn 2 buren en schoonvader, en een keer in de maand kom ik dus op het nationaal kantoor van Welzijnszorg helpen.
 

Je krijgt veel terug van vrijwilligerswerk. Je leert nieuwe mensen kennen én je krijgt een verrijkend gevoel. In mijn professionele carrière deed ik mijn werk ook graag, maar daar kreeg ik iets financieel voor terug. Vrijwilligerswerk doen, daar kies je zelf voor. Ik vind dat mensen meer vrijwilligerswerk zouden mogen doen. 


Ik werkte meer dan 40 jaar bij een bank. Hier kom ik dus opnieuw in aanraking met het financiële werk. Maar al tijdens mijn job had ik al een beetje het opkomen voor “de gewone klant” in mij. Het was een heel goede werkgever, maar ik zocht toch een middenweg tussen de bank en de klant. 


Aan het loket, als mensen in nood waren, probeerde ik hen naar de juiste instantie te sturen. Ik had een mapje bij waar alle gepaste formulieren inzaten. Of het voorbeeld dat goede klanten met meer centjes al eens klaagden over een bijkomende kost van 40 cent. De bank betaalde die dan onmiddellijk terug. Maar “gewone mensen” die grote kosten van bijna vijf euro moesten betalen, daar werd niet naar omgekeken. Dus als ik met hen contact had, dan zorgde ik ervoor dat ook zij dit terug kregen.


Ik probeer vooral mijn steentje bij te dragen in het helpen van mensen die het een beetje minder hebben. Ik hou van het helpen van oudere mensen, omdat ik persoonlijk vind dat zij een beetje aan de kant geschoven worden. Hun productiviteit is voorbij, en ik vind dat er niet genoeg respect getoond wordt voor hen eens ze in die fase zitten. Moest de taak die ik heb bij de legatenwerking van Welzijnszorg me te zwaar worden, zou ik misschien mee helpen in het nieuwe woonzorgcentrum bij mij in de buurt.